Wat je kunt leren van kamperen

Na maanden thuiswerken in ons rijtjeshuis in de stad stond ik samen met Maurits half juli op een natuurcamping midden in Nederland. Zittend bij een vuurtje stelde ik mezelf een aantal filosofische vragen. In deze blog deel ik met jullie wat ik leerde van toen ik kampeerde.

Waarom vinden we kamperen zo fijn en kiezen we als mens ervoor om zo licht mogelijk alles op de fiets te laden? of pakken we de basis in in de auto? Waarom kiezen we ervoor om te kamperen met weinig spullen tussen fluitende vogeltjes, terwijl onze huizen ingericht zijn op gemak, ontzorgen en efficiëntie?

Uit welke behoefte komt het dat we zo genieten van kamperen? Wat biedt ons dagelijkse leven niet dat we wel nodig hebben? Over die vragen gaat deze blog.

Bestaan bij de gratie van verbinding

Als mensen zijn we door de eeuwen heen geëvolueerd tot wie we nu zijn. Daarbij staat de mens niet op zich, maar in verbinding met wat er om ons heen gebeurt. Als mens bestaan we bij de gratie van onze verbinding met de omgeving.  We leven al tijdperken lang samen in een ecosysteem met planten, dieren, vuur, water, lucht en aarde.

Steeds meer schakels

Die verbinding met ons ecosysteem wordt in de huidige tijd minder sterk. De voeding die planten en dieren ons geven komen tot ons via een kas of megastal, de vrachtwagen, fabriek, supermarkt en onze boodschappentas voordat ze op ons bord belanden. De energie die vuur, zon, aarde en water ons geven gaat via windparken, kolencentrales, zonneparken, stroomkabels, hoogspanningsstations en de meterkast naar ons stopcontact zo de apparaten in. We merken het niet eens, de stroom ‘is’ er gewoon. En de huizen die ons bescherming geven tegen de elementen worden gemaakt door bouwbedrijven, voor ons verbouwd door aannemers en onderhouden door verhuurders, VVE’s of de aannemers die we inschakelen. 

En elke schakel hierboven staat tussen ons en ons ecosysteem, creëert afstand en vervreemd  ons van de gratie van ons bestaan: verbinding met het ecosysteem. Het ecosysteem dat het ons mogelijk maakt om onszelf te zijn, om mens te zijn en als mens tot stand te komen.

Op de camping, terug naar de natuur

Tijdens dit schrijven, met pen en papier, zit ik in de zon op de camping, en ervaar ik een groot gevoel van rust. Rust die ontstaat doordat ik de verbinding met ons ecosysteem voel. Want als het ’s avonds koud is trek ik een extra trui aan en stook ik een vuurtje. De condens die in de tent ontstaat vraagt mij om de tent te luchten en de wind zijn werk te laten doen. Als het donker wordt ga ik naar bed met tjirpende krekels. Koffie zet ik niet met een druk op de knop, maar door water te koken, op te gieten en de tijd z’n werk te laten doen in de cafetière.

Luxe met mate

En ook zo op de camping zitten er nog wat schakels tussen mij en de omgeving (denk aan de cafetiere, de koffie die al gemalen is, het gasflesje dat meehelpt om het water te koken). Het is niet nodig om helemaal back-to-basic te gaan om de verbinding met het ecosysteem te verstevigen. Het zonnepaneeltje maakt het mogelijk dat ik mijn telefoon kan opladen en iets kan opzoeken. Maar een volle accu kost tijd: als de batterij leeg is, is het wachten tot de zon lang genoeg geschenen heeft. Die schaarste en het simpele systeem (zon, zonnepaneel, kabeltje, telefoon) maakt dat ik me er van bewust blijf of en hoe vaak ik die telefoon wil gebruiken en waar de energie vandaan komt.

Wonen bij de gratie van ons bestaan: Verbinding met onze omgeving

Leven in verbinding met het ecosysteem, zodat we dichtbij onze natuur kunnen blijven. Dat is wat kamperen mij brengt. En dat is ook wat ik wil realiseren in onze woondroom: Een huisje waarvan we weten hoe het in elkaar zit, waar materiaal vandaan komt en hoe het ons beschutting kan blijven geven. Waarbij we weten hoe ons water schoon gemaakt wordt, waar het vandaan komt en waar we energie vandaan halen. Een klein huisje, zodat we zo min mogelijk schakels tussen ons en onze omgeving creëren. En een huisje dat de impact op onze omgeving zoveel mogelijk beperkt. Zodat we het ecosysteem in balans achterlaten als we er niet meer zijn.

Leven in verbinding, dichtbij onze natuur. Dat is wat ik leerde van toen ik kampeerde.
Weet jij een plek voor deze woondroom?